Mag ik me aan jullie voorstellen? Ik ben David Leonardo Klok, maar je mag me ook Dave noemen.

Ik heb 42 weken meegelift in de buik van mamma Hennie en ik had het daar  nog erg naar mijn zin. Ik ben vorig jaar mee teruggereden vanuit Italië, ben naar de bruiloft van pappa en mamma geweest, naar het voorwerk met nieuwjaar en naar de wintersport in Oostenrijk. Dat was gaaf joh!

En ik was nog lang niet uitgelift maar pappa Michiel en mamma vonden dat ik er nu maar eens uit moest komen. Omdat ik daar geen zin in had en omdat ik dan veel beter kon kijken ben ik met mijn billetjes naar beneden gaan liggen maar een paar weken geleden hebben pappa en mamma een hele gemene mevrouw gevraagd om mij te draaien. Dat deed veel pijn en ik deed iedere keer weer alsof ik meewerkte en ging dan gauw weer met mijn billetjes naar beneden liggen. Lekker pûh!

Omdat pappa en mamma toch vonden dat ik eruit moest komen begonnen ze vorige week om mij met lieve woordjes te lokken, maar de afgelopen paar dagen begonnen ze steeds vaker te dreigen dat enge mensen mij, als ik niet zelf naar buiten zou komen, zouden komen halen. Natuurlijk geloofde ik pappa en mamma niet, maar vanochtend gingen we een weekendje weg naar hotel Martini en om 14:54 uur ben ik mij een hoedje geschrokken. Het werd in een keer heel erg licht boven mijn hoofd en toen!

Kun je je voorstellen dat ik toen best wel even moest huilen?

Maar goed. Ik heb met pappa een rondje door het ziekenhuis gemaakt en met mamma gaat het ook goed, maar ze is nog wel erg moe.

O ja, wil je weten hoe ik eruit zie?

Groetjes,

Dave